เนื่องจากปีนี้เป็นปีที่มีอากาศหนาวเย็นกว่าทุกปี เกษตรกรที่กรีดยางในช่วงฤดูหนาวมักพบว่าน้ำยางไหลนานมากกว่าในช่วงฤดูกาลปกติ เนื่องจากน้ำในใบระเหยช้าส่งผลให้แรงดันในท่อน้ำยางเพิ่มขึ้น การไหลของน้ำยางจึงใช้ระยะเวลานานขึ้น ความเข้มข้นของน้ำยางจึงลดลง ในฤดูกาลปกติน้ำยางจะมีปริมาณเนื้อยางแห้งเฉลี่ย 32% แต่ในช่วงฤดูหนาวบางครั้งอาจทำให้น้ำยางมีเนื้อแห้งลดลงเหลือเพียง 12% แต่จะมีปริมาณสารที่ไม่ใช่ยางในน้ำยางสูงขึ้น สารดังกล่าวประกอบด้วย ไขมัน โปรตีน คาร์โบไฮเดรต และโลหะอิออน เช่น ทองแดง แมงกานีส เหล็ก และแมกนีเซียม น้ำยางที่ได้เมื่อนำไปผลิตเป็นยางก้อนถ้วยซึ่งเป็นวัตถุดิบตั้งต้นในการผลิตยางแท่ง จะส่งผลกระทบต่อสมบัติทางกายภาพของยาง ทำให้ค่าความอ่อนตัวหรือความยืดหยุ่น (Origin Plasticity, Po) ลดลงเล็กน้อย ค่าความต้านทานต่อการเสื่อมสภาพ (Plasticity Retention Index, PRI) ลดลงเล็กน้อยเช่นกัน แต่เมื่อเก็บไว้สักระยะหนึ่งกลับพบว่ายางจะมีค่าความยืดหยุ่น และความแข็ง (hardness) สูงขึ้น เนื่องจากการสูญเสียน้ำจากอากาศหนาวเย็นทำให้เกิดความแข็งระหว่างการเก็บ (storage hardening)

             ทำนองเดียวกันกับการใช้สารเร่งน้ำยาง น้ำยางจะไหลนานกว่าปกติ ซึ่งเป็นการเสี่ยงในการนำน้ำยางไปผลิตเป็นยางแผ่น ดังนั้นไม่แนะนำให้ใช้น้ำยางสดที่ใช้สารเร่งน้ำยางไปผลิตเป็นยางแผ่นเนื่องจากจะเกิดฟองอากาศ จากการบูดเน่าของสารที่ไม่ใช่ยางในน้ำยางที่ไหลออกมานานก่อนนำมาผลิต ทำให้กลายเป็นยางฟอง

            ดังนั้นจึงมีข้อแนะนำการนำยางก้อนถ้วยไปผลิตเป็นยางแท่งในช่วงฤดูหนาว ควรตรวจสอบค่า Po, PRI และค่าความหนืดของวัตถุดิบยางแต่ละแหล่งที่ผลิต โดยเฉพาะค่า PRI อย่าให้ต่ำกว่าค่าปกติที่ผลิตได้และควรผสมยางก้อนถ้วยจากแหล่งผลิตที่มีค่า PRI สูง หรือเลือกยางบางพันธ์ที่ให้ค่า Po หรือ PRI สูง เช่น RRIT 251 หรือ RRIT 408 และในขั้นตอนการอบแห้ง ควรลดอุณหภูมิของเตาอบในช่วงที่ 2 และ 3 ให้ต่ำลงและยืดระยะเวลาออกไปเพื่อช่วยให้ค่า Po, PRI และค่าความหนืด สูงขึ้นได้

          นอกจากนี้ควรสต๊อควัตถุดิบยางเก็บไว้ เพื่อที่จะได้นำมาผลิตในช่วงฤดูหนาว จะได้นำมาผสมปนกันระหว่างยางก้อนถ้วยในฤดูกาลปกติกับวัตถุดิบที่ผลิตในช่วงฤดูหนาว จะไม่ได้ไม่ประสบปัญหาในเรื่องคุณภาพที่มีค่าแปรปรวนไม่คงที่ ซึ่งส่งผลกระทบต่อการนำไปแปรรูปเป็นผลิตภัณฑ์ต่อไป

เรื่อง/ภาพ : ปรีดิ์เปรม ทัศนกุล